Google

Zmiany klimatyczne » Polska wobec zmian klimatu » II Polityka Ekologiczna Państwa

II Polityka Ekologiczna Państwa

Pierwsza Polityka Ekologiczna Państwa powstała w 1991 roku w okresie transformacji gospodarczej. Chociaż przyczyniła się ona do poprawy stanu środowiska i podniesienia świadomości ekologicznej społeczeństwa, po 10 latach przestała być adekwatna do zmieniającej się rzeczywistości. Gospodarka została w znacznym stopniu sprywatyzowana, zarządzanie państwem zostało zdecentralizowane i coraz większą rolę zaczęły odgrywać działania na szczeblu lokalnym, staliśmy się członkiem Rady Europy, OECD i NATO. Podpisaliśmy szereg konwencji dotyczących ochrony środowiska w tym Ramową Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu i Protokół z Kioto . Zmiana sytuacji społeczno-ekonomiczno-politycznej państwa wymagała dostosowania polityki ekologicznej do nowych, odmiennych warunków. W rezultacie w 2000 roku powstał nowy dokument, przystosowany do obecnej sytuacji i uwarunkowań, nazwany II Polityką Ekologiczną Państwa.

Zrównoważony rozwój

Główną zasadą polityki ekologicznej jest zasada zrównoważonego rozwoju, która została sformułowana podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych w Rio de Janeiro w 1992 r. Podstawowym założeniem zrównoważonego rozwoju "jest takie prowadzenie polityki i działań w poszczególnych sektorach gospodarki i życia społecznego, aby zachować zasoby i walory środowiska w stanie zapewniającym trwałe, nie doznające uszczerbku, możliwości korzystania z nich zarówno przez obecne jak i przyszłe pokolenia”. Inne zasady, jakimi kieruje się polityka, to:

  • zasada przezorności
  • zasada "zanieczyszczający płaci”
  • zasada prewencji
  • zasada stosowania najlepszych dostępnych technik (BAT)
  • zasada subsydiarności

Zasada przezorności mówi, że problemy  związane ze środowiskiem naturalnym powinny być rozwiązywane już w momencie stwierdzenia prawdopodobieństwa ich występowania, a nie dopiero po uzyskaniu naukowego potwierdzenia. Pozwoli to uniknąć zaniechań wynikających z kosztownych i długotrwałych badań oraz niechęci niektórych instytucji do podejmowania działań na rzecz ochrony środowiska. Zasada "zanieczyszczający płaci” pociągnie do odpowiedzialności, sprawców zanieczyszczeń. Będą oni musieli w sposób materialny rekompensować społeczeństwu pogarszanie jakości środowiska. Zasada prewencji zakłada, że przeciwdziałanie negatywnym skutkom będzie podejmowane już na etapie planowania inwestycji. Preferencje będą uzyskiwały inwestycje najmniej szkodliwe dla środowiska. Zasada stosowania najlepszych dostępnych technik przyczyni się do wdrażania najbardziej ekonomicznych i "ekologicznych” technologii. W myśl zasady subsydiarności decyzje dotyczące ochrony środowiska podejmowane będą przez władze lokalne, a nie przez państwo, tak jak to miało miejsce do tej pory.

Zasady mają pomóc w osiągnięciu głównego celu polityki jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ekologicznego kraju, czyli mieszkańców, infrastruktury społecznej i zasobów przyrodniczych. Cel główny realizowany będzie poprzez realizację celów krótko-, średnio- i długookresowych. Jednym ze średniookresowych celów w zakresie jakości powietrza i zmian klimatu jest realizacja zobowiązań Protokołu z Kioto, czyli redukcja emisji gazów cieplarnianych do poziomu nie przekraczającego 94% emisji z roku 1988, zmniejszenie energochłonności gospodarki, wdrażanie najlepszych dostępnych technik oraz użytkowanie odnawialnych źródeł energii.

 

Źródła:

  • Ministerstwo Środowiska, 2000. II Polityka Ekologiczna Państwa.

Za pozycjonowanie tego serwisu odpowiada Sunrise System.

Copyright © 2007 - Biomasa | Realizacja: SoftTree.pl | Programowanie: Maszyna.pl