Google

Protokół z Kioto

Protokół z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu został przyjęty przez Konferencję Stron (najwyższy organ Konwencji) w grudniu 1997 roku. Protokół jest prawnie wiążącym porozumieniem międzynarodowym, nakładającym na państwa wysoko rozwinięte (Załącznik I do Konwencji) obowiązek redukcji całkowitej emisji sześciu gazów cieplarnianych: dwutlenku węgla (CO2), metanu (CH4), podtlenku azotu (N2 O), fluorowęglowodorów (HFC), perfluorokarbonów (PFC), oraz sześciofluorku siarki (SF6) o przynajmniej 5% w latach 2008 – 2012.

Kraje Unii Europejskiej, większość krajów położonych w Europie Centralnej i Wschodniej oraz Szwajcaria zobowiązały się do 8% redukcji emisji. Stany Zjednoczone zadeklarowały 7% redukcję, Kanada, Węgry, Japonia oraz Polska 6% natomiast Rosja, Nowa Zelandia i Ukraina miały ustabilizować emisję gazów cieplarnianych na dotychczasowym poziomie. Norwegia dostała zezwolenie na zwiększenie emisji o 1%, Australia o 8%, a Islandia o 10%.

Warunkiem wejścia w życie Protokołu było ratyfikowanie go przez 55 krajów mających przynajmniej 55% udział w światowej emisji gazów cieplarnianych. Unia Europejska ratyfikowała Protokół w maju 2002 roku, Polska w grudniu 2002 roku (więcej informacji na ten temat w dziale: Polska wobec zmian klimatycznych), natomiast Stany Zjednoczone wycofały się z podjętych wcześniej zobowiązań. Kluczowe znaczenie miała decyzja Rosji, która podpisała dokument 5 listopada i został on formalnie ratyfikowany przez ONZ 18 listopada 2004 roku.  Zgodnie z procedurą Protokół wszedł w życie 16 lutego 2005 roku.

Mechanizmy Protokołu z Kioto

Protokół wprowadził kilka mechanizmów redukcji emisji. Należą do nich:

  • Mechanizm Wspólnych Działań (Joint Implementation)
  • Mechanizm Czystego Rozwoju (Clean Development Mechanism)
  • Mechanizm Handlu Emisjami (Emission Trading)
  • Mechanizm Aktywacji Absorpcji CO2 przez Rośliny

Mechanizm Wspólnych Działań polega na inwestowaniu przez kraje wysoko rozwinięte w krajach o niższych kosztach redukcji emisji. Za uzyskaną redukcję kraj inwestujący otrzyma odpowiednią ilość jednostek ERU (Emission Reduction Unit - Jednostki Emisji Unikniętej).

Mechanizm Czystego Rozwoju ma zachęcić kraje rozwinięte do finansowania projektów mających na celu redukcję emisji w krajach rozwijających się, na które nie został nałożony limit emisji. Kraj inwestujący otrzymuje w zamian Certyfikat Redukcji Emisji - CER.

Handel emisjami ma za zadanie umożliwić sprzedaż i zakup pozwoleń na emisję pomiędzy krajami. Każdy kraj-strona otrzymuje określoną liczbę jednostek dopuszczalnej emisji wyrażoną w tonach CO2, jednostki te staną się przedmiotem handlu na zasadach wolnego rynku.

Mechanizm Aktywacji Absorpcji ma przyczynić się do zwiększenia udziału roślin w procesie redukcji emisji CO2 , np. poprzez zalesienie. Kraj, niekoniecznie będący stroną Protokołu, otrzyma w zamian jednostki RMU - Removal Unit.

Kara za emisje

Za niedotrzymanie postanowień protokołu z Kioto grozić będzie grzywna – zdecydowali uczestnicy zakończonej 9.12.2005. konferencji klimatycznej ONZ w Montrealu. Jak donosi opublikowany pod koniec grudnia 2005 raport brytyjskiego Institute for Public Policy Research, karę powinny zapłacić prawie wszystkie kraje uprzemysłowione, gdyż ciągle emitują – i jak wszystko wskazuje nadal będą emitować – zbyt duże ilości węgla. W 2005 roku ludzkość wyemitowała około 7 mld ton węgla, zaś liczby przewidywane na rok 2006 są jeszcze wyższe.

Źródła:

  • Protokół z Kioto, 1997.
  • Umeda, 2004. Nadchodzi era Protokołu z Kioto, Czysta Energia, 12/2004.

Za pozycjonowanie tego serwisu odpowiada Sunrise System.

Copyright © 2007 - Biomasa | Realizacja: SoftTree.pl | Programowanie: Maszyna.pl