Google

Biomasa » Uprawy energetyczne » Ślazowiec pensylwański

Ślazowiec pensylwański

Ślazowiec pensylwański w Polsce zwany także malwą pensylwańską bądź sidą (od łacińskiej nazwy gatunku Sida hermaphrodita) należy do rodziny ślazowatych (Malvaceae), która obejmuje kilkaset gatunków roślin, występujących w klimacie tropikalnym i subtropikalnym.

Ślazowiec jest rośliną wieloletnią, odrasta corocznie, zwiększając liczbę łodyg od jednej w pierwszym roku do 20-30 w następnych latach. Wysokość jego pędów pod koniec okresu wegetacji może przekraczać nawet 400 cm. – przykładem były ślazowce wyhodowane w 2001 roku na polu Akademii Rolniczej w Lublinie, które osiągnęły wysokość aż 436 cm. Ślazowiec występuje w formach mniej lub bardziej ulistnionych, przy czym te pierwsze bardziej nadają się do splatania, drugie zaś znajdują zastosowanie np. w produkcji biogazu. Liście ślazowca mogą mieć różne barwy: od intensywnie ciemnozielonej przez jasnozieloną po seledynową. Roślina kwitnie przez 6 tygodni, w okresie od lipca do września, owoce dojrzewają zaś na przełomie sierpnia i września.

Wymagania klimatyczno-glebowe ślazowca pensylwańskiego nie są zbyt duże. Roślina nadaje się do uprawy we wszystkich rejonach kraju i wykazuje sporą odporność na skrajne temperatury, zarówno niskie jak i wysokie. Głęboki system korzeniowy ślazowca umożliwia mu przetrwanie okresów suszy, jednak przy zbyt małej ilości opadów plony rośliny są zdecydowanie niższe.

Agrotechnika

Gleba pod uprawę ślazowca powinna zostać odpowiednio przygotowana. Ponieważ młodym roślinom do prawidłowego rozwoju niezbędne jest światło, należy uniknąć pojawienia się chwastów, które zacieniają uprawę. Sukcesywne odchwaszczanie ma największe znaczenie w pierwszym roku prowadzenia plantacji – później duży przyrost masy zielonej umożliwia roślinie samodzielną obronę przed chwastami. Ślazowiec pensylwański rozmnaża się generatywnie, czyli przez nasiona i wegetatywnie - przez sadzonki, będące fragmentami korzeni lub pędów naziemnych. Podczas wysiewu ślazowca szczególną uwagę trzeba zwrócić na równomierność: nasiona powinny zostać rozmieszczone w podobnej odległości od siebie, na podobnej głębokości (1-1,5 cm.) Najlepszym sposobem osiągnięcia tego celu jest zastosowanie siewu maszynowego. Uprawę ślazowca na cele pastewne lub przeznaczonego do produkcji biogazu można zacząć użytkować już w drugim roku prowadzenia plantacji. Pierwszego zbioru plonów dokonuje się w maju, drugiego zaś na przełomie lipca i sierpnia, gdy rośliny osiągną wysokość 100-150 cm. Jeśli chodzi o zbiór ślazowca przeznaczonego na nasiona, który można połączyć ze zbiorem na cele energetyczne, to najlepiej dokonywać go na przełomie września i października, choć możliwe są także zbiory późniejsze (w grudniu).

Znaczenie gospodarcze

Uprawy ślazowca są obecnie wykorzystywane przede wszystkim do celów energetycznych. Pod względem ciepła spalania łodygi ślazowca ustępują drewnu bukowemu tylko o 20-34%, przy czym większym ciepłem spalania charakteryzują się cieńsze łodygi. Obok wykorzystania w energetyce ślazowiec pensylwański nadaje się do:

  • rekultywacji terenów zdegradowanych chemicznie,
  • ponownego wykorzystania gruntów odłogowanych,
  • nasadzeń w pasach przydrożnych, chroniących inne uprawy przed zanieczyszczeniami komunikacyjnymi,
  • tworzenia tzw. remiz śródpolnych.

Ze względu na odpowiednio dużą zawartość celulozy, żywic i wosku w łodygach ślazowiec pensylwański może być wykorzystywany w przemyśle celulozowo-papierniczym, zaś obecność substancji zbliżonych do zawartych w żywokoście lekarskim czyni go wartościowym surowcem farmaceutycznym. Poza tym ślazowiec może też być wykorzystywany w charakterze pożytku pszczelego (kwitnie aż do jesiennych przymrozków) i w uprawie fasoli tyczkowej (łodygi).

 

Za pozycjonowanie tego serwisu odpowiada Sunrise System.

Copyright © 2007 - Biomasa | Realizacja: SoftTree.pl | Programowanie: Maszyna.pl